...รามุงกระท่อมแล้ว  ไม่มีลมพัดผ่าน  เป็นสุข...
...ฝนจงตกตามสบายเถิด  จิตของเราตั้งมั่นดีแล้ว  หลุดพ้นแล้ว  เราอยู่อย่างมีความเพียร  ฝนจงตกเถิด...(พระสุภูติเถระ)

 

      ...เราออกจากที่พักกลางวันบนเขาคิชฌกูฏ  ได้เห็นช้างข้ามขึ้นจากน้ำที่ริมฝั่งแม่น้ำ  ชายคนหนึ่งถือขอพูดว่า  ส่งเท้ามา  ช้างก็เหยียดเท้าให้  เขาก็ขึ้นสู่ช้าง  ครั้นเห็นสัตว์ที่ยังไม่ได้ฝึกถูกฝึกแล้ว ไม่สู้อำนาจของมนุษย์ได้  จากที่นั้น  เราจึงเข้าสู่ป่าทำจิตให้ตั้งมั่น  ฝึกตนเองดูบ้าง...(พระนางทันติกาเถรี)

 

      “...ศีลเป็นสิ่งเลิศในโลกนี้ แต่ผู้มีปัญญานับเป็นผู้สูงสุด  บุคคลย่อมชนะทั้งในมนุษย์และในเทพทั้งหลาย เพราะศีลและปัญญา...” (พระปุณณเถระ)

 

      “...ผู้สงบระงับ ยินดีในธรรม พูดเป็นคติ ไม่ฟุ้งซ่าน ย่อมกำจัดบาปธรรมเสียได้ เหมือนลมพัดทำให้ใบไม้ร่วงฉะนั้น...” (พระโกฏฐิตเถระ)

 

      “...เราเที่ยวบิณฑบาต ถือไม้เท้า มีกำลังน้อย ตัวสั่นเทา ล้มลงบนดินในที่นั้น เห็นโทษในกายแล้ว จิตของเราก็หลุดพ้น...” (พระธัมมาเถรี)

 

      “...เราละเรือนบวชแล้ว ละบุตรและสัตว์เลี้ยงอันเป็นที่รัก ละราคะโทสะ หน่ายอวิชชาแล้ว ถอนตัณหาพร้อมทั้งรากเสียได้ จึงเป็นผู้สงบระงับดับเย็น...” (พระสังฆาเถรี)

 

      “...ภพ คือความมีความเป็นใดๆที่เป็นของเที่ยงย่อมไม่มี  แม้สังขารคือสิ่งที่ปัจจัยปรุงแต่งใดๆที่เป็นของเที่ยงย่อมไม่มี  ขันธ์เหล่านี้เกิดขึ้นและเคลื่อนแปรปรวนในกาลต่อๆไป  เรารู้โทษนี้แล้วจึงไม่ต้องการภพ แล่นออกไปจากกามทั้งหลาย บรรลุความสิ้นไปแห่งอาสวะ...” (พระอุตตร)

 

 

 

ไผท  ต้นลำธาร : รวบรวม

แก้ไขล่าสุด (วันอังคารที่ 10 มกราคม 2012 เวลา 10:17 น.)